Videoles: zo houd je een plectrum vast
Zo houd je een plectrum vast
Stap 1
Duim in het midden
Leg je duim over één kant van het plectrum. Zorg dat je duim in het midden zit en over het plectrum heen steekt, zodat je de top van je duim aan de zijkant ziet uitsteken.
Stap 2
Wijsvinger naar beneden gericht
Leg de zijkant van je wijsvinger (niet het vlezige deel) aan de andere kant van het plectrum, langs het plectrum naar beneden gericht. Zorg dat je wijsvinger niet voorbij de punt van het plectrum uitsteekt. Ontspan je wijsvinger en geef hem een lichte kromming.
Stap 3
Ontspan in de A-OKAY-positie
Ontspan tot slot je hand en laat hem vanzelf in de A-OKAY-positie komen. Je vingers en je hand moeten ontspannen aanvoelen.
Problemen oplossen
Het plectrum blijft tussen mijn vingers heen en weer schuiven. Hoe voorkom ik dat?
Oké, om te beginnen: dit is normaal. Het overkomt mij ook, het overkomt alle gitaristen. Er komt altijd wat beweging in. Denk er maar over na: je slaat eigenlijk met het plectrum tegen je gitaarsnaren. Dan krijg je nu eenmaal wat terugslag. De truc is dus niet om te proberen deze beweging van het plectrum tegen te houden, of om zo stijf te worden dat het plectrum niet meer beweegt, want dat is niet realistisch, het plectrum blijft toch bewegen. Nee, de truc is om mee te werken met de beweging van het plectrum. Werk samen met het plectrum en de snaren van de gitaar om de positie van het plectrum tussen je duim en wijsvinger voortdurend bij te sturen.
Klinkt moeilijk, hè? Nou, in het begin is het dat ook. Zeker als je er te veel over nadenkt. Als je steeds op het plectrum let, waar het zit en waar je het wilt hebben, wordt spelen heel lastig. Maar als je je houding vanaf het begin goed hebt en je erop richt om te strummen met je hele arm, kom je uiteindelijk op het punt dat je automatisch de nodige kleine correcties doet om het plectrum op zijn plek te houden, zonder erbij na te denken.
Het kost oefening, en als je net begint laat je het plectrum vaak vallen. Dat is prima. Ik zie je liever een heleboel keer het plectrum laten vallen dan dat je het te strak vasthoudt en verkrampt. Onthoud: bij gitaarspelen is ontspannen bewegen het beste.
Een paar dingen die je zelf kunt doen:
Zorg dat je duim goed zit. Je duim zorgt er eigenlijk voor dat het plectrum niet onbeheersbaar gaat bewegen. Er moet dus flink wat duim over het plectrum liggen. Schuift je plectrum steeds weg, controleer dan je duim. Zorg dat hij precies over de achterkant van het plectrum ligt en er een stukje overheen steekt.
Probeer een dunner plectrum. Het plectrum beweegt doordat je plectrum en vingers meebuigen en meebewegen om een deel van de klap op te vangen als je tegen de gitaarsnaren slaat. Hoe harder het plectrum, hoe minder het meebuigt. Met een hard plectrum vangen je vingers meer van de klap op, waardoor je grip op het plectrum losser wordt. Een dunner plectrum buigt meer mee, dus je vingers krijgen minder schokken te verduren en je verliest minder snel je grip. Heb je moeite om je plectrum vast te houden, probeer dan eens dunnere plectra. Een van 0,60 mm is een goed begin. Kijk hoe het voelt en ga zo nodig dunner of dikker.
Probeer een plectrum met veel grip. Sommige plectra zijn glad en andere hebben veel grip. Ik raad aan te beginnen met een plectrum met veel grip, zoals het Jim Dunlop Nylon Standard plectrum, dat een gegoten oppervlak heeft voor extra grip.
In welke hoek moet het plectrum staan als ik de snaren aanslaat?
Bij het aanslaan met een plectrum zijn er eigenlijk twee hoeken om over te praten, en ze komen allebei uit je pols. De eerste is de hoek waarin de punt van het plectrum van de snaren af staat terwijl je omhoog of omlaag strumt, en die ontstaat doordat je je pols tijdens het strummen subtiel draait. Bij een neerwaartse aanslag moet je de punt van het plectrum bijvoorbeeld lichtjes omhoog laten wijzen, zodat hij niet recht op de snaren staat, en zeker niet naar de gitaarsnaren wijst, want dan blijf je in de snaren haken. Bij een opwaartse aanslag is het precies andersom. Dan staat het plectrum lichtjes naar beneden. Deze hoeken ontstaan door de kleine draaiing van je pols, naar links voor de opwaartse slag en naar rechts voor de neerwaartse. Dat is dus de eerste hoek om aan te denken.
De tweede hoek is die van het plectrum dat zijwaarts draait, en die ontstaat eigenlijk doordat je je pols naar beneden kantelt. Als je je pols naar voren en omlaag kantelt, gebruik je de ronde rand van het plectrum tegen de snaren in plaats van de platte punt. Omdat deze hoek de wrijving tussen plectrum en snaren vermindert, gaat het makkelijker voor je vingers, en het klinkt eigenlijk ook beter. Bij de neerwaartse aanslag gebruik je de onderrand van het plectrum en bij de opwaartse slag de bovenrand.
Soms houd ik het plectrum vast met mijn duim en twee vingers. Is dat fout?
In dat geval heb je niet genoeg duim op het plectrum. Daarom heb je het gevoel dat je er nog een vinger bij moet halen voor extra steun. Als je een plectrum vasthoudt, moet je duim werken als een stevige muur.
Stel je voor dat je een schilderij aan een muur wilt spijkeren. Zou je het schilderij half op, half naast de muur zetten en het maar aan één kant vastmaken? Natuurlijk niet. Het schilderij zou zo vallen. Nee, je hebt steun nodig. Je zet het schilderij midden op de muur en maakt het aan beide kanten vast. Dan zit het goed vast.
Dat is wat je duim biedt als je hem over de achterkant van het plectrum legt. Het plectrum heeft dan veel oppervlak om tegen te steunen.
Moet ik het anders vasthouden als ik strum?
Nee, als je het goed vasthoudt, zoals hierboven getoond, kun je zonder enig probleem strummen en losse noten aanslaan.
Als ik met een plectrum strum, schraap ik vaak langs de nagel van mijn wijsvinger. Die slijt dan aan de rechterkant af. Moet ik me daar zorgen over maken?
Dit is heel normaal. Ik heb het zelf ook, en veel andere gitaristen ook. Het komt doordat je vinger heel dicht bij de punt van het plectrum zit. Het goede hieraan is dat je vingers dichter bij de snaren zitten en je meer controle en een gevoel van verbinding met de snaren ervaart. Het nadeel is dat je nagel wat afslijt. Als je je daar zorgen over maakt, kun je het plectrum gewoon iets verder terug vasthouden, zodat er meer plectrum tussen jou en de snaren zit.
Ik houd het plectrum tussen mijn duim en de knokkel van mijn wijsvinger. Is dat fout?
Het eerste wat ik hierover moet zeggen: een plectrum bij de knokkel vasthouden is foeilelijk. Maar als jij het zo doet en het werkt voor je, wie ben ik dan om je tegen te houden. Het tweede is dit: als je net begint, leer jezelf dan alsjeblieft niet aan om een plectrum zo vast te houden. Natuurlijk vind je voorbeelden van mensen die het zo doen en toch goed spelen. Maar dat komt niet door hun aanslagtechniek, het is ondanks die techniek. We weten inmiddels wel wat de beste manier is om een plectrum vast te houden. Leer het op de juiste manier, het is veel makkelijker.
Ik heb ook te veel gitaristen gezien met bloedende knokkels door precies dit… niet mooi.
Welke dikte plectrum raad je aan?
Er is geen vaste regel voor het kiezen van de dikte van je plectrum. Ik raad je aan naar je plaatselijke gitaarwinkel te gaan, een aantal diktes te kopen en ze uit te proberen. Ze kosten maar een dollar, mensen – het is niet zo dat we een gitaarplectrum van $300 kopen en dus meteen de juiste moeten treffen. Nee, plectra zijn goedkoop. Neem dus twintig dollar mee naar je muziekwinkel en koop een stapel verschillende soorten. In de loop van een jaar raak je de helft kwijt (of, waarschijnlijker, je maten gaan ermee vandoor), je voorkeur verandert, en je vindt een favoriet waar je voor altijd aan blijft hechten (“mijn schat”).
Voor complete beginners raad ik aan te starten met een plectrum van 0,60 mm met veel grip. Dat geeft je het beste van twee werelden – niet zo buigzaam dat je de controle verliest, en niet zo stijf dat je steeds in je snaren blijft haken.
Wat vind je van dit artikel? Hebben we iets gemist? Laat gerust hieronder een reactie achter.



